|
|
|
|
|
حــافـــــظ خــوانــی 6 / 8 / 88
غزل (305) به وقت گل شـدم از تـوبــهی شـراب خـَجـِــل کــه کـس مـبـــاد ز کـــردار نـاصـــواب خـَجـِــل صـلاح مـا همـه دام ره ست و من زیـن بـحث نـیـَـم ز شـاهد و سـاقی بـه هیـچ بـاب خـَجـِل بـُـوَد کـه یـار نـرنـجـد ز مـا بـه خـُـلق کـریـم ؟! کــه از ســـؤال مـلــــولـیـــم و از جـواب خـَجـِل
غزل (306) اگـر بـه کـوی تـو بـاشـد مـرا مـجـال وصـول رسـد بـه دولـت وصـل تـو کار مـن بـه اصول قـــرار بـُـرده ز مـن آن دو نـرگـــس رعـنـــــا فـــراغ بـرده ز مـن آن دو جـادوی مـکــحـول چـو بـر در تـو مـن بـی نـــوای بــی زر و زور بـه هـیــچ بـاب نـــــدارم ره خـروج و دخــول کجا روم ؟ چه کنــم ؟ چاره از کجا جویـم ؟! کـه گـشـتــهام ز غــم جــور روزگـار مـلـــول مـن شـکـسـتـهی بـد حــــال زنـدگی یـابـم در آن زمان که به تیغ غمـت شـوم مـقـتـول
ادامه مطلب |
||
|
+
نوشته شده در شنبه نهم آبان 1388ساعت 19:34 توسط فرهنگسرای مردانی
|
|
||